کوسوا (کوزوو= قوصوه) به معنی مرغ سیاه (به ترکی قره طاووق)، نام صحرایی است در شبه جزیره بالکان که تا اواخر قرن نوزدهم میلادی، یکی از ایالت های عثمانی بوده است (کویمن، 291:1987-275). این منطقه به علت قرار گرفتن در مسیر کاروان های تجاری، حالت مرکزیتی برای شبه جزیره بالکان داشت. قبل از اسلاوها، اقوام مختلفی نظیر هون ها، آلان ها، ویزگوت ها، آوارها (و در نهایت، اسلاوها) از قرن ششم میلادی به این منطقه نفوذ کردند. از آن تاریخ به بعد، کوسووا به طورمداوم میان اسلاوها، بیزانسی ها و بلغارها دست به دست می شد تا اینکه در سال 1168میلادی، اسلاوها پس از شکست بیزانس، حاکمیت خود را بر این منطقه اعمال کردند (دایره المعارف اسلامی، ماده «بالکان»). عثمانی ها پس از تثبیت موجودیت خود در سال 1299 میلادی به دست عثمان غازی، با توجه به اساس فلسفه فکری خود که بر غازی گری استوار بود، به سمت کانون های مسیحی نشین حرکت کردند. در زمان عثمان، تا شهر بورسه پیشروی کردند؛ اما تصرف شهر بورسه در زمان اورخان – فرزند عثمان – اتفاق افتاد و این شهر مرکز عثمانیان شد ...

نزد ابن سینا، نفس انسانی به مثابة آینه، همواره مدرک ادراکاتی است که به نحو عرضی بر آن عارض می شود و به عبارت دیگر ادراکات، کیفیات عارض بر نفس هستند. محور ادراکات «تمثّل» است و نفس نیز دو ساحت ادراکی دارد، ساحت تجردی عقلانی که بازنمایندة کلیات، طبیعت و ذوات اشیا است و ساحت مادیِ حسی و خیالی که بازنمایندة جزئیات و عوارض اشیاء اکنون و گذشته است. ابن سینا، کیفیت هستی مندی ادراکات مختلف حسی، خیالی و عقلی در نفس را با نظریة ارتسام صور و تقشیر تبیین می کند؛ برای تبیین شکل گیری این الگوی معرفتی می توان چنین تصورکرد که فیلسوف حالات پدیداری ادراک را درون نگرانه در خود تصویر، و شاخصه های آن را احصا می کند، سپس با عرضه کردن آن به مبانی هستی شناختی اش نظریۀ معرفت را بیان می کند. ابن سینا مؤلفه هایی همچون ذهنیت دربرابر عینیت در مسئلة وجود ذهنی، عرض بودن علم و تأثیر کلی یا جزئی بودن ادراک را در نگاه پدیداری به ادراک تبیین می کند و به عرضۀ آن بر مبانی وجودشناسانه ای همچون تفکیک هستی به جوهر و عرض می پردازد و تفسیری معرفتی از عالم براساس همین اصل به همراه نگاه سه گانه به علیت ارائه می دهد و به الگوی خود در معرفت شناسی می رسد. نظام معرفتی سینوی مبتنی بر همین شاخصه ها و مبانی، به حصول نوعی ذات گرایی در تمام تبیین های معرفت شناسانه و پذیرش وحدت سنخی میان مدرِک و مدرَک می رسد.

نگرش نیچه به مسئله انسان و حقیقت او، بر اساس اندیشه ها ی مادی گرایانه و تمایل به اصالت تجربه است که پیامدهای ویژه ای به همراه دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیلی به منظور بررسی مختصات انسان شناختی از دیدگاه نیچه و ارزیابی پیامدهای آن در پرتو آرای علامه طباطبایی شکل گرفته است. بر اساس یافته‎های پژوهش، نیچه با نفی عقل گرایی و بی اعتبار نمودن ارزش ها ی اخلاقی و دینی مورد پذیرش زمان خویش، انسان را تا پرتگاه نیست گرایی می کشاند. لکن برای نجات وی از این وهله بحرانی، انسان را به باور توانمندی و اصالت قدرت خویش دعوت می نماید که ظهور تمام عیار آن در ابر انسان نمود یافته است. این در حالی است که علامه طباطبایی چنین تقلیل گرایی از شخصیت انسان و ترجیح  تن بر روان را برنمی تابد. زیرا نفی عقل گرایی و ستیز با ابعاد الهی متافیزیک نتیجه ای جز بی اعتبارشدن اوزان اندیشه ورزی و خردگرایی ندارد. وی همچنین منشأ اصلی پوچ انگاری در زندگی انسان را، حذف خدا و انگاره ها ی معنوی و ارزشی می داند و قرب الهی را به عنوان غایت اصلی زندگی مطرح می کند. غایتی که در سایه آن زندگی فردی و جمعی انسان بر اساس هدفمندی، معناداری و عدالت شکل می گیرد.

پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز تحولات فکری، فرهنگی گسترده در ساختارهای نظام ج.ا، سبب برنتابیدن قدرت های منطقه ای و جهانی و مقابله مداوم با اساس و بنیان های نظام بوده است. جنگ شناختی، مفهومی است که در سالیان اخیر به صورت اثر گذارتر از دیگر عرصه های نبرد، با هدف بهره برداری از اسرار ذهن و قلب، مورد توجه واقع شده است. اگر بپذیریم که بازیگران اصلی این عرصه نخبگان هستند، بالتبع بهره مندی از این پتانسیل در مقابله با دشمن نقطه اتکال این رهیافت است. در این پژوهش به دنبال پاسخگویی به این پرسش هستیم که طیف های مختلف مردم در مواجهه با جنگ شناختی کدام است و نقش بازیگران در این نبرد چه تاثیری در نوع مواجهه دارد. روش مورد استفاده تحلیلی- توصیفی است و دستاورد آن سبب ایجاد سیاست های حاکم بر نظام مقابله ای و شکل گیری سازوکار مفهومی در عرصه جنگ شناختی می گردد که حاصل آن ابتدائا عمق بخشی، تأثیرگذاری هوشمندانه، هدفمند و متعالی در سطح جامعه و در لایه بعدی واکسینه کردن و مصون سازی فرهنگی بازیگران و جامعه و در نهایت منجر به شکل گیری تشکیلات منسجم کارآمد و منعطف و بهره مندی از پتانسیل شبکه ای نخبگان می شود.

سازمان قشون ایران در عصر زندیّه به لحاظ ساختاری تفاوت چندانی با عصر افشاریّه و صفویّه نداشت؛ لذا شیوه های به-کارگرفته شده از سوی قشون نیز برداشتی از دوره های پیشین بود. روش های جنگی، قدیمی و مبتنی بر برتری نیروی انسانی و رزم قهرمانانه بود، اما استفاده از شیوه های مناسب نبرد نیز در پیروزی یا شکست سپاهیان نقش زیادی داشت. در دورة زندیّه از شیوه های مختلفی برای پیروزی در نبردها استفاده می شد که عبارت بودند از: شایعه پراکنی دربارة زخمی شدن، اسارت و یا کشته شدن فرماندة نیروهای مقابل، تطمیع سربازان دشمن با دادن پول و هدایای دیگر، خودداری از نبرد در دشت و فضاهای باز، استفاده از دیوار و خندق برای محافظت از شهرها، ساختن استحکامات برای شکستن محاصره و شبیخون زدن. روش های مذکور اگر به درستی و به موقع به کارگرفته می شدند، منجر به پیروزی در نبردها می-شدند. در پژوهش حاضر تلاش خواهد شد تا با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع دست اوّل به این پرسش پاسخ داده شود که سبب موفقیّت های نظامی قشون زندیّه، به ویژه در دورة کریم خان زند چه بوده است؟ دستاورد پژوهش این است که قشون زندیّه با توجه به حضور فرماندهان لایقی همانند کریم خان و با استفادة درست و به موقع از شیوه های مختلف نبرد توانستند بیشترین موفقیّت را در نبردها به دست آورند.